Без еш кына үлем белән саубуллашу, караңгылык һәм ахыр дип уйлыйбыз, ләкин ул ашыкмыйча сәяхәткә охшаган, озак - көтелгән ял.

Тормыш - озын юл. Без елыйбыз, абынып үсәбез, шатлык һәм ару, кайгырту һәм үкенү, дөнья буйлап ашыгабыз. Без яратабыз, нәфрәт итәбез, ябышабыз, югалтабыз; йөрәкләребезне кат-кат ачабыз, аннары йомшак кына ябабыз. Deathлем - без бөтен авырлыгыбызны салган мизгел - бүтән борчылу, тынгысызлык, үтәлмәгән теләкләр, әйтелмәгән сүзләр юк.

Бу юкка чыгу түгел, ә кире кайту.

Яфраклар җиргә төшкән кебек, агымнар океанга кушылалар, болытлар йомшак яңгырга әйләнәләр, бар нәрсә дә билгеләнгән юлга ия, без дә шулай. Кайчандыр ачык елмаюлар, төсле еллар җылысы, йөрәкләребездә язылган наз, китү белән юкка чыкмый. Алар бүтән формада гына бар: җилдә, ай нурында, без уйлаган һәр йомшак мизгелдә.

Deathлем тормышның капма-каршысы түгел, ә аның өлеше. Ул вакытлыча кадерле итә, саубуллашу аша кадерләргә өйрәтә, һәм тирән яратырга, тулысынча кочакларга һәм мөмкин булганда эчкерсез яшәргә искәртә.

Без китүдән курыкмаска тиеш, чөнки чыннан да мөһим нәрсә беркайчан да алынмас.

Киткәннәр беркайчан да китмиләр. Алар алда тыныч ярга килеп җиттеләр, вакыт тирәнлектә тынсыз очрашуны көтәләр. Weәм без, калдырган яктылыкны күтәреп, җирдә йомшак йөрүне дәвам итәбез, {{2} аерылышуга иң яхшы җавап.

Тормыш һәм үлем - табигать ритмы, килү-китү язмыш. Тавыш юк, кайгы юк - наз, карау һәм фатиха.